Toen ik vier jaar oud was wist ik het al; “als ik later groot ben word ik zuster en ga ik motor rijden”. Al tijdens de HBO-V wist ik dat ik kinderverpleegkundige wilde worden. Binnen een jaar na mijn afstuderen begon ik in het Sophia Kinderziekenhuis te Rotterdam om daar de Kinderaantekening te gaan doen. Afgezien van wat korte uitstapjes, ben ik daar het overgrote deel van mijn werkzame leven gebleven. Ik heb mij gespecialiseerd in kinderoncologie en ondanks de complexiteit en de heftigheid ervan, intens genoten van mijn werk. Maar er zijn ook tranen gevloeid. Ik heb ervaren hoe het is om getraumatiseerd te raken op je werk en daar doorheen te komen met hulp van collega's, hoe het is om een fout te maken, in een hecht team te werken maar ook in een groep mensen die nauwelijks met elkaar is verbonden. Ik ben jarenlang stressbestendig geweest en heb vervolgens lange tijd compleet gestrest rondgelopen, om vervolgens 'gedwongen' door chronische pijn en chronische vermoeidheid eindelijk heel goed voor mijzelf te gaan zorgen. Inmiddels ben ik in juni na vele injecties met vitamine B12 en anderhalf jaar revalideren weer 2 dagen in de week aan de slag als kinderverpleegkundige op mijn 'oude stek' in het Sophia Kinderziekenhuis. Ik kan het gewoon niet laten......